سالمندان، با اتصال دادن گذشته، حال و آینده، به جامعه ثبات می‌بخشند.حفظ کرامت و بهره‌گیری از وجود ایشان، ضامن انسجام و تاب‌آوری پایدار خانواده و جامعه است.

جنگ و بحران‌های طبیعی، ساختارها و روال‌ عادی زندگی جوامع را در هم می‌شکنند و انسان‌ را با تهدید، فقدان و عدم قطعیت مواجه می‌سازند. در چنین شرایطی، هر فردی نقشی منحصربه‌فرد در حفظ بقا و بازیابی ایفا می‌کند. اما در میان این چرخه‌ی پرفشار، جایگاه سالمندان، به عنوان حاملان گنجینه‌ای از تجربه و حافظه تاریخی، اغلب نادیده گرفته می‌شود یا صرفاً از منظر آسیب‌پذیری نگریسته می‌شود.
به بیان دکترمنیر بیگلربیگی روانشناس و مشاور خانواده سالمندان با پیوند گذشته، حال و آینده به جامعه ثبات می‌دهند؛ حفظ کرامت و بهره‌گیری از وجود ایشان، ضامن انسجام و تاب‌آوری پایدار خانواده و جامعه است. اما نگاهی عمیق‌تر، بر کرامت و منزلت ذاتی نشان میدهد که چگونه تجربیات انباشته آنان، میتواند نقش مهمی در تاب‌آوری (Resilience) خانواده و یا کل جامعه باشد.

بزرگترین سرمایه یک فرد مسن، خاطرات اوست؛ خاطراتی که اغلب شامل تجربیات مستقیم یا نزدیک با دوره‌های سخت زندگی، از جمله جنگ‌، قحطی‌ها و یا رویدادهای طبیعی باشد.
در دوران جنگ، که اطلاعات موثق کمیاب و در مواردی حتی ترس غلبه میکند، حکایات و توصیه‌های سالمندان منبعی از اعتبار و واقع‌بینی فراهم می‌آورد. آن‌ها می‌توانند به نسل‌های جوان بیاموزند که چگونه تهدیدات را مدیریت کنند، و با وجود نارسایی و کمبود منابع زندگی کنند، و مهم‌تر از همه، این‌که چگونه امید را حفظ کنند؛ زیرا آن‌ها پیش از این نیز تجربیاتی را تجربه کرده و از آن‌ موانع عبور کرده‌اند.

این حافظه تاریخی مانع از تکرار اشتباهات گذشته می‌شود و یک پیوستگی روایی برای جامعه فراهم می‌آورد. حفظ این روایت‌ها، که اغلب شفاهی است، به خانواده‌ها کمک می‌کند تا در عین مواجهه با ویرانی مادی، هویت و ریشه‌های خود را حفظ کنند.

این شاید مهمترین نقش سالمندان در تاب‌آوری خانواده بشمار آید البته که سالمندان در این زمینه نقشی چندوجهی دارند:

1. تثبیت‌کننده عاطفی: در بحبوحه اضطراب کودکان و بزرگسالان فعال، حضور آرام و اطمینان‌بخش یک پدربزرگ یا مادربزرگ می‌تواند به‌عنوان لنگرگاه عاطفی عمل کند. آن‌ها اغلب توانایی بیشتری در کنترل واکنش‌های هیجانی لحظه‌ای دارند و با خِرد خود، تنش‌ها را کاهش می‌دهند.
   مدیریت منابع و سنت‌ها: در شرایط کمبود، مهارت‌های سنتی مانند نگهداری مواد غذایی، خیاطی، یا دانش سنتی پزشکی و گیاهی که در نسل‌های جوان‌تر کمرنگ شده، احیا می‌شود. این دانش عملی به کاهش اتکا به سیستم‌های رسمی و فروپاشیده کمک می‌کند.
   مراقبت و حمایت دوسویه: سالمندان اغلب مسئولیت مراقبت از نوه خردسال را بر عهده می‌گیرند تا والدین بتوانند به جستجوی غذا، کار، یا دفاع بپردازند. این نقش مراقبتی، ساختار خانواده را فعال نگه می‌دارد. آن‌ها به خانواده یادآوری می‌کنند که حتی در بدترین شرایط، مراقبت از آسیب‌پذیرترین اعضا در اولویت است و این اولویت‌بخشی، ریشه تاب‌آوری است.

با وجود نقش‌های مثبت، سالمندان در شرایط بحرانی با آسیب‌پذیری‌های فیزیکی و اجتماعی شدیدی روبرو هستند. دسترسی به داروهای روزانه و ضروری، مشکلات حرکتی، و خطر انزوای شدید (به ویژه اگر مجبور به ترک خانه شوند)، آن‌ها را به شدت در معرض خطر قرار می‌دهد. حفظ کرامت سالمند در بحران مستلزم این است که جامعه و خانواده، رفاه آنان را نه به عنوان باری اضافی، بلکه به عنوان یک سرمایه‌گذاری ضروری بر روی حافظه و خرد جمعی ببیند.

این امر نیازمند اقداماتی مشخص است:
اولویت‌بندی در توزیع اقلام حیاتی، طراحی پناهگاه‌ها با ملاحظات فیزیکی و توانایی جسمانی آن‌ها، و اطمینان از حضور یک فرد مسئول برای سرکشی منظم. منزلت آن‌ها با احترام به تصمیماتشان و مشورت با آن‌ها در مورد امور جمعی حفظ می‌شود، نه با انزوا و قیمومیت صرف.

سالمندان و تاب‌آوری جامعه
در سطح وسیع‌تر، سالمندان، با اتصال دادن گذشته، حال و آینده، به جامعه ثبات می‌بخشند. آن‌ها پل ارتباطی بین نسل‌هایی هستند که ممکن است به دلیل مهاجرت یا جنگ از هم گسسته باشند. در بسیاری از جوامع، سالمندان در نهادهای محلی، شوراهای محله، یا مساجد و مراکز مذهبی، به عنوان مرجعانی مورد اعتماد باقی می‌مانند. توانایی آن‌ها در مدیریت تعارضات کوچک و حفظ نظم اجتماعی در مقیاس خرد، به حفظ ساختار کلی جامعه کمک می‌کند. علاوه بر این، تجربه‌شان در بازسازی پس از جنگ‌های پیشین، می‌تواند به متولیان امر در برنامه‌ریزی برای دوران پس از بحران، به شیوه‌ای واقع‌بینانه‌تر و پایدارتر، کمک کند. نادیده گرفتن این بینش‌ها، محکوم کردن جامعه به شروع از نقطه‌ی صفر در هر بار بحران است.
سالمندان به یقین نیروهای فعال و تعیین‌کننده‌ای در حفظ و بازسازی جوامع هستند. حفظ کرامت، احترام به تجربیات و استفاده فعال از خرد ایشان، د رمهربانی و انسجام اجتماعی و  به یقین یکی از عوامل اصلی تضمین تاب‌آوری پایدار خانواده‌ها و جوامع در برابر هرگونه شوک غیرمنتظره‌ای است. قدردانی از سالمندان باید به تدابیر عملی و مشارکت فعالانه آن‌ها تبدیل شود.